همان گونه که امدم از خیالت پاک می شوم

ارام، نرم، اهسته، بی چرا و بی صدا

قول می دهم ذره ای صدای رفتنم

ارامش سکوتت را بر هم نزند

ای کاش می فهمیدی دلم برای تمام دیدارهای پرشورمان چقدر تنگ شده

اما تاب و توان انتظارم نیست

من به همان بهانه ی کوچک اشناییمان می روم

شاید هم تو می روی

من برای ماندن خسته ام

حجم سرد این سکوت امانم را بریده

دلم برایت تنگ می شود

ای کاش کسی می دانست تا کی باید دلتنگ بود

چه فرقی دارد وقتی تنها حاصل بودنمان سکوت است و سکوت

انگار که نه کسی رفته نه کسی امده

بهار می اید چه باشم، چه نباشم

اما وقتی بهار را یافتی و در شگفتن ان سرمستانه لبخند زدی

به یاد بیاور چه کسی

مشتاق دیدن لبخند بهاریت بود و تو چه بی تفاوت دریغ کردی.....

به سراغت می آیم،

آهسته و آرام،

آنچنان که ترک برندارد چینی تنهاییت.

به سراغت می آیم،

تا تو را بیاموزم ،

که از پله ی تنهایی بالا روی،

چند قدم رسیده به خدا روی قله یکتایی برسی،

انجا که بتوانی خدا را لمس کنی.

به سراغت می آیم،

آنچنان که تو را برسانم به آن اوج هزاران پایی،

آنجایی که نو ک انگشتانت ستارگان را لمس کنند.

، به سراغت اگر آمدم

ستاره ا ی به من ببخش

که آنرا نگینی کنم برای انگشتر وجودم

به تو از تو می نویسم به تو ای همیشه در یاد

ای همیشه از تو زنده لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود

زیر رگبار مصیبت بی کسی تنها کسم بود

وقتی از آزار پاییز برگ و باغ هم گریه می کرد

قاصد چشم تو آمد مژده روییدن آورد

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

ای همیشگی ترین عشق در حضور حضرت تو

ای که می سوزم سراپا تا ابد در حسرت تو

به تو نامه می نویسم نامه ای نوشته بر باد

که به اسمت چو رسیدم قلمم به گریه افتاد

ای تو یارم، روزگارم، گفتنی ها با تو دارم

ای تو یارم، از گذشته یادگارم

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

در گریز نا گزیرم گریه شد معنای لبخند

ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پل های پیوند

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما فنا بود

باید از هم می گذشتیم برتر از ما عشق ما بود...

بدون اينكه من بخوام....

يه روز بدون اينكه من بخوام شروعش كردي.گفتي دنيا رو به پام ميريزي،هيچ كس رو مثل من دوست نداري.مي گفتي بيا يه عشق پاك رو شروع كنيم.

هميشه حرف مي زدي حرف هايي كه من هيچ چيزش را نمي فهميدم.من اصلا دوستت نداشتم.

شب ها زمزمه هاي عاشقانه ات را گوش مي كردم و روزها به خاطرش گريه ميكردم.

اين كه چقدر سنگ دلم واين همه عشق تو رو بي جواب مي گذارم.

هميشه منتظ بودي بگم دوستت دارم ...و من فقط برابر تمناي تو سكوت مي كردم.

رفتي سفر.... قرار بود چند روزه برگردي. وقتي چند روز شد يك هفته تازه ديدم طافتم تموم شده،

انگار تموم آدم ها برام تو شدن.نفهميدم چرا تنهام گذاشتي، شايد مي خواستي تنبيهم كني وشايدم امتحان!

هرچه بود بدون تو خيلي سخت گذشت. شب ها و روزها دنبال عادت حرف هات بودم . به تحليل مي رفتم و با هر تلنگر اشكم سرازير مي شد ، كارم شد مرور خاطرات توو تكرار حرف هات. شب ها به آسمان نگاه مي كردم و ستاره اي
 كه تو براي عشقمون انتخاب كرده بودي رو دنبال مي كردم ، ستاره ي پر نور زندگي ما كه تو به من بخشيده بودي.....ديگه احساس پوچي مي كردم و مي خواستم خودم رو از اين زندگي بدون تو خلاص كنم. مني كه خودم رو سنگ دل ترين آدم مي دونستم حالا عاشق تو بودم .

چقدر اون روزها اشتباه كردم و تو رو تنها گذاشتم . حالا خودم درد تنهايي يك عاشق رو مي فهميدم . .......

بالاخره آمدي.... سفر چند ماهه تموم شد ودنيام تغيير كرد. حالا ديگه تو اون عاشق نبودي و تو نگاهت هيچ جيز نبود. چشم ها ودست هايت سرد و يخ بودن ، جامون عوض شده بود و حالا تو از من عاشق بيزار بودي.

فكر كردم اگه بهت بگم دوست دارم شايد اوضاع عوض بشه. آخه تو هميشه آرزو داشتي ابن جمله رو از دهان من بشنوي . اما وقتي با تمام احساسم بعد ار تعريف شب ها و روزهاي تنهايي بهت گفتم دوستت دارم چنان سرد نگاهم كردي
كه دلم لرزيد. گفتي دوست داشتن تو ديگه به درد من نمي خوره وبرام مهم نيست. شكستم ...

آرزوها دست از سرم بر نمي داشتن ، فقط مي خواستم يه بار ريگه با صداي گرم منو خطاب كني و كاش فقط يه بار ديگه بگي دوستم داري.....

دوباره رفتي سفر اين بار بدون بازگشت و براي هميشه.

يه روز بدون اينكه من بخوام شروع كردي و حالا باز بدون اين كه من بخوام تمومش مي كني.

حالا ديگه ستاره عشق ما كم نور ترين ستاره آسمان هاست.......

مشتاق تر از ديروز . .                                                      .

نمي دانم چند سال پيش بود ....

من بودم و تنهايي              خيابان و ازدحام مردم

تنها و خرسند از اين تنهايي

تو آمدي با آن اسب سياه آهنينت

         نگاه كردي و دل نبستم

دام انداختي اما گريختم

                                           وباز فردا تكرار قصه امروز

وآنچه نبايد !!

                          دل بستن

اما نه با نگاه اول

                                          با تداوم نگاه در روزهاي بعد

مي خواستمت ...اما نه !!             محتاج بودم به خواستنت

مشتاق به ديدنت                           و معتاد به طنين نفس هايت

             و حالا مي خواهمت هنوز

مشتاق تر از ديروز . . .

به تو می اندیشم

نه به ابر...

نه به اب...

نه به برگ...

نه به این آبی آرام بلند
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
نه به این خلوت خاموش کبوترها
من به این جمله نمی اندیشم

من مناجات درختان را هنگام سحر,
رقص عطر گل یخ را با باد,
نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه,
همه را می شنوم,می بینم!
من به این جمله نمی اندیشم!
به تو می اندیشم!
ای سراپا همه خوبی,
تک وتنهابه تو می اندیشم!
همه وقت,
همه جا,
من به هرحال که باشم به تو می اندیشم!
توبدان این را
تنها تو بدان
تو بیا,
توبمان با من تنها تو بمان.
جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب!
من فدای تو,به جای همه ی گل ها بخند!
اینک این من که به پای تودرافتادم باز.
ریسمانی کن از آن موی دراز,
توبگیر!
توببند!
توبخواه!
پاسخ چلچله هارا توبگو!
قصه ی ابرها را تو بخوان!
تو بمان با من,تنها تو بمان!
در دل ساغرهستی تو بجوش!

من,همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست,
آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش !!

گرچه با من مي نشيني

       دير دير 

اما. . .

               زود زود

از تو دلم تنگ است

     زود زود

         از انفجار بغض لبريزم

مثل يك عصر غبار و مه

                        غم انگيزم

عصر باران و عبور برگ

كوچه هاي خلوت و خاكي

                         در هواي چشمهاي تو

                        من ز چشم آه مي ريزم. . .   

چه می بینید ؟  چه می شنوید ؟  چه احساس می کنید؟

وقتی سوزان شنید که در هر دو دانشگاه هاروارد و براون قبول شده برای گزینش بهتر ، از پدرش کمک خواست ، پدر اظهار داشت هر دو دانشگاه عالی است ولی خودت باید تصمیم بگیری.

درهمین لحظه زنگ در خانه به صدا در آمد ، کسی در آستانه در ایستاده بود که می گفت گم شده است و برای راهنمایی آمده بود .

او گرمکنی بر تن داشت که روی آن با خط درشت و به رنگ زرشکی نوشته شده بود: ((هاروارد)).

ممکن است در زندگی ما به این  نشانه ها برخورد کرده باشیم ولی توجهی نکرده ایم.

آیا این نشانه ها اتفاقی هستند ؟

Sagittarius

همه چيز تنها يك چيز است. و هنگامي كه آرزوي چيزي را داري سراسر كيهان همدست مي شود تا بتواني اين آرزو را تحقق بخشي.

centeur

خداوند هر روز همراه با خورشید لحظه ای را به ما می بخشد كه در آن می توانیم هر آنچه را كه ما را ناشاد می كند دگرگون كنیم.هر روز می كوشیم وانمود كنیم كه این لحظه وجود ندارد . وانمود می كنیم كه این لحظه را نمی فهمیم كه وجود ندارد كه امروز مانند دیروز است و همچون فردا خواهد بود.اما هر كس به روز خود توجه كند آن لحظه جادویی را كشف می كند. این جادو می تواند در همان لحظه ای نهفته باشد كه بامدادان كلیدی را در قفل در می چر خانیم. در لحظه سكوت بعد از شام در هزارو یك چیزی كه مشابه می نمایند.این لحظه وجود دارد-لحظه ای كه در آن همه توان ستارگان به ما می رسد و می كذارد معجزه كنیم.

خوشبختی یك بركت است-اما معمولا یك فتح است. لحظه جادویی روز یاریمان می كند تا دگرگون شویم وادارمان می كند به جست و جو ی رویاهامان برویم. رنج خواهیم برد .لحظه های دشواری خواهیم داشت. ما یوس می شویم-اما همه اینها گذرایند و اثری بر جا نمی گذارند.و در آینه می توانیم مغرورانه و با ایمان به گذشته بنگریم .

بدبخت كسی است كه می ترسد خطر كند. چون شاید او همچون كسی كه رویایی برای دنبال كردن دارد با نومیدی و یاس و رنج روبرو نشود.اما هنگانی كه به گذشته می نگرد-چرا كه ما همواره به گذشته می نگریم-آوای قلبش را می شنود كه:با معجزاتی كه خدا در هروز تو كاشته بود چه كردی؟ با استعداد هایی كه پروردگارت به تو سپرده بود چه كردی؟در گودالی دفنشان كردی چون می ترسیدی از دست شان بدهی. پس میراث تو این است:یقین كه زندگیت را به هدر داده ای.

بد بخت كسی است كه این واژه ها را بشنود .چون در آن هنگام به معجزات ایمان خواهد آورد اما لحظه های جادویی زندگی گذشته اند.

پائلو كوئلیو

Centaur

اولين نگاه

اولش یه نگاه بود، یه جرقه، یه صدا
بعد از اون دیگه چشاش می گفت بیا
چشمای اون بوی رویاهامو داشت
توی ابرای سفید جاده ها
دو تا دستاش منو آسمون می برد
آسمون ابری ستاره ها
دیگه زندگی حال عجیبی داشت
انتظار توی خیال انتها
انتظار چشمای روشن اون
دیگه عادت شده بود برای من
عادت دیدن روی ماه اون
مث تعبیر امید بود واسه من
با صدای پاش دلم پر می کشید
دلی که دیگه فقط اونو می دید
تا سفر دست اونو ازم گرفت
بردشو، بردش و بردش تا بهشت
تموم رویاهای من داشت می سوخت
می سوخت و به آسمون هی چشم می دوخت
چشم می دوخت تا بلکه پیداش بکنه
بگه که عاشقشه، دیوونشه، دوسش داره
اما دیگه کسی نبود جواب بده
صدای خستمو التیام بده
آره، راست بود سفر دراز تو
سفر روشن رویاهای تو
گریه‌ي من دیگه فایده‌ای نداشت
اون دیگه برنمی گشت، بدون من زندگی خوبی داشت
کاش قلبم و پس می دادی ای بی وفا
انگاری اصلاً نبوده اون نگاه!

خیلی وقتها آدم ها برای انتخاب کردن بین چند چیز اونقدر دو دل و وسواسی می شن

که تا حد جنون پیش میرن وآخر سر هم معلوم نیست بتونن درست انتخاب کنن یا نه!

نسیم ملایمی پهنای صورتمون رو به آرومی نوازش میداد تکیه دادم بهش و گفتم اون

ستاره رو می بینی ! همون رو بر می دارم بعدش هم حدود چند دقیقه ای اندر مزایای اون

ستاره و دلیل انتخابم براش توضیح دادم!

چند لحظه ای گذشت برگشت و نگاه معنا داری کرد و گفت

از کدوم ستاره ها داری می گی ؟!

من که چیزی نمی بینم !

گفتم خوب دقت کن اون ستاره رو میگم و با دست به سمت ستاره ای که وجود نداشت

اشاره کردم و گفتم

ببین اونجاست!اون ستاره ای که من می بینم همون ستاره ای که...............

اولین رمز انتظاره

اولین رنگ نگاه منه

اولین زیبایی تو ذهنمه

اولین خواستن من تو زندگیمه

اولین گشاینده دریچه قلب منه

اولین کوشش من برای تمام عمرمه

اولین واژه ای که برای قلبم معنا پیدا کرد

اولین تصویر یه که تا حالا در ذهنم حک کردم

اولین بها نه ای که بهانه ای برای داشتنش ندارم

اولین صدایی که طنینش پایان بخش نجوا های دیگه ست

واولین سلامی ست که بدون خدا حا فظی ها برای من معنا پیدا کرد

اون ستاره که می بینی تنها انتخاب من بوده بدون شرط و بی قید!

چه ببینمش چه نبینمش!چه خودش رو به من نشون بده چه مجبور

باشم با تصویرش تنها باشم!مهم نیست! مهم این که اگر انتخابش

کردم زیر قرارم با خودم نزنم ! آ رام تکیه زد بهم و گفت

حالا دیدمش چقدر زیباست و چقدر تنها..............

  تو کی هستی ؟ نمی دونم
  از کدوم ایل و تباری
  که شروعت زندگی بود
 ای که از جنس بهاری
 تو کدوم ستاره ای نور
 که چشات پر از فروغ
 یا کدوم وسعت نابی
 که صدات پر از بلوغ
 تو کدوم وسوسه هستی
 که نبودنت شکسته
 از کجای خواب و رویا
شب من دل به تو بسته
می دونم کوچه قلبم
تنگ و تاریک و حقیر ِ
اما كاشكي تو بدونی
که دلم پای تو گیر ِ

این سوی زندگی من و تو هستیم و سوی دیگر سر نوشت...

این سو دستها در دست هم است و

و آن سو عاقبت این عشق!

به راستی آخر این داستان چگونه است؟ تلخ یا شیرین؟

سهم من و تو جدایی است یا برابر است با تولد زندگیمان؟

چه زیباست لحظه ای که من به سهم خویش رسیده باشم و تو نیز به آرزوی خود!

چه زیباست لحظه ای که سرنوشت با دسته گلی سرخ٬

به استقبال ما خواهد آمد!

چه تلخ است لحظهء جدایی ما و چه غم انگیز است٬

لحظهء خداحافظی ما!

این سوی زندگی ما در تب و تاب یک دیدار می باشیم... و آن سوی زندگی یک علامت سوال٬

در آخر قصهء من و تو دیده می شود!

آیا ما به هم می رسیم یا نمی رسیم؟ سرانجام این داستان٬

به کجا ختم خواهد شد؟

ای سر نوشت! تو دیگر سر به سر این دل بی طاقت ما نگذار

و بگذار بعد از این همه غم و غصه و این همه انتظار٬

به آنچه می خواهیم برسیم و عاقبت همدیگر را در آغوش خود بفشاریم!

این سوی زندگی دو چشم خیس است و یک دنیا آرزو در دل٬

و آن سوی زندگی یک سر نوشت است

و یک عالم بی خیالی!

ما را رها کن از این انتظار تلخ ای سرنوشت!

این داستان عاشقیمان را می توان در قصه ها نوشت...

داستانی برای عاشقان٬ برای آنهایی که می خواهند عشق را تجربه کنند...

و بدانند٬

یک عاشق چرا مجنون است و یک معشوق چرا گریان؟

آری سرنوشت آنها همین است!!!

غم و غصه در لحظه های عاشقی و آخر سر

                           یا خوشحالی٬ یا گریه و زاری!

www.hamsar.tk

  www.daftareeshghe.blogsky    

اگه تو مال من بودي ماه از چشات طلوع مي كرد
پرستو از رو دست تو نغمه هاشو شروع مي كرد
اگه تو مال من بودي كلاغ به خونش مي رسيد
مجنون به داد اون دل زرد و ديوونش مي رسيد
اگه تو مال من بودي همه خبردار مي شدن
ترانه هاي عاشقي رو سرم آوار مي شدن
اگه تو مال من بودي قدم رو پاييز ميزديم
پاييز مي فهميد كه ماها زبونشو خوب بلديم
اگه تو مال من بودي انقد غريب نمي شدم
من چي مي خواستم از خدا ديگه اگه پيشت بودم
اگه تو مال من بودي دور خوشي نرده نبود
دل من اون آواره اي كه شبا مي گرده نبود
اگه تو مال من بودي چشام به چشمات شك نداشت
تنگ بلور آرزوم مثل حالا ترك نداشت
اگه تو مال من بودي جهنمم بهشت مي شد
قصه ي عشق ما دو تا ، عبرت سرنوشت مي شد
اگه تو مال من بودي مي بردمت يه جاي دور
يه جا كه تو ديده نشي نباشه حتي كمي نور
اگه تو مال من بودي ،‌ مي ذاشتمت روي چشام
بارون مي خواستي مي باريد ، ابر سفيد گريه هام
اگه تو مال من بودي برگا تو پاييز نمي ريخت
شمعي كه پروانه داره ، اشك غم انگيز نمي ريخت
اگه تو مال من بودي قفس ديگه اسير نداشت
آدما دارا مي شدن ، دنيا ديگه فقير نداشت
اگه تو مال من بودي خيال نمي كنم باشي
پس مي رم و مي كشمت پيش خودم تو نقاشي

برای تو می نویسم ....

برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست...

برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست...

برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست...

برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...

برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است...

برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...

برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردی...

برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...

برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است....

برای تويی كه قلبت پـاك است...

برای تويی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است...

برای تویی که آرزوهایت آرزویم است...

   

مي‌خواهم عاشق باشم و عاشق بمانم
من از بلنداي قله فراموش شدگان با شما سخن مي‌گويم. با من بگوييد عشق چه رنگي است؟ عشق را به من بياموزيد. دوست دارم بدانم اين واژه‌اي که کتابهاي قصه شما را پر کرده است، رازش در چيست؟
هان! اي مردم عصر يخي، مي‌گوييد که عشق از جنس بلور است. مثل دانه‌هاي کريستال شفاف و زيباست. شايد منظور شما همان قطره‌هاي اشکي است که هنگام جدايي دو دوست بر گونه‌هايشان جاري مي‌شود.
مي‌گفتيد عشق محکم و پايدار است. شايد از قلبهاي آهنيني سخن مي‌گوييد که امروزه همه جا پر شده است. قلبهاي محکمي که حتي ديگر صداي شکستنها را نمي‌شنوند.
عشق را هميشه به آتش تشبيه مي‌کرديد، منظور شما گرماي جانبخش آتش در شبهاي تار زمستان بود، يا از شعله‌هاي حيله که خانمان عاشق را مي‌سوزاند مي‌گفتيد.
مي‌خواهم بدانم وقتي از عشق سخن مي‌گوييد اين نقابي که به چهره‌تان مي‌زنيد براي چيست؟ شايد عشق از پشت اين نقاب زيباتر و دوست داشتني تر مي‌شود. کاش مي‌دانستم!! ابهام اين واژه را از ذهن من برداريد.
وقتي سخن ا زعشق به ميان مي‌آيد عکس يک قلب مي‌کشيد، اين همان قلبي است که روزهاي سخت جدايي بايد بشکند، يا منظور شما نزديکي دو دل است؟
من کتابهاي شما را خوانده‌ام، داستانهاي قشنگي که از دلدادگي نوشته‌ايد اما مي‌خواهم بدانم وقتي از کتاب بيرون مي‌آيم، عشق را کجا بايد جستجو کنم. با من سخن بگوييد، عشق کجاست؟ و چگونه است؟
مي‌خواهم عاشق باشم و عاشق بمانم.
«نويسنده: دختري از جنس باران»

2neshan.com

حوا بي آدم شد...
آه... باران، شعر قشنگ زيستن کجاست؟
چقدر بايد دنبال حقيقت باشم؟
حقيقت کجاست؟
اين روزها چقدر آسمان نامهربان شده است
هيچکس حرف ستاره‌ها را به درستي نمي‌فهمد،
هيچکس براي سرخ شدن گونه‌هاي دل يک عاشق تره هم خرد نمي‌کند.
آه! انسان... اشرف مخلوقات، کجاست؟
مايه فخر خداوند به خود.... آن زمان که بعد از آفرينش آدم گفت: «فتبارک الله احسن الخالقين...»
حوا مگر همدم آدم نبود... مگر خداوند نگفت من زن و مرد را براي هم و مايه آرامش هم آفريدم؟...
چه شد که اين روزها قلب آدم مثل روزهاي نخستين خلقت براي حوا نمي‌‌تپد...!
ديگر نه آدم، آدم است
نه انسان، اشرف مخلوقات...!
شايد به همين جرم آدم را از بهشت بيرون کردند.
به جرم پيمان شکني...
دلم براي حوا سوخت...
همين ديروز...
وقتي شنيدم بي آدم شد...!

نوسنده :دختری از جنس باران

2neshan.com

نفرين بر آن دستي که بين من و تو جدايي افکند

آمدي... از راه دور... با يک سبد سيب سرخ بهشتي... صدايت عطر و بوي بهاران را به خانه‌ام آورد. نفست گرم بود. دستهاي سردم را در يک روز پاييزي به نفس گرم تو سپرده بودم...
گرماي صدايت،‌ نفست و وجودت را هر روز از سيم تلفن به روحم تزريق کردي. دستت را از فراسوي مکان به سويم دراز کردي و موهايم را شانه زدي. برايم چراغ آوردي وقتي در تاريکي بي‌همزباني اسير خفاشهاي وحشت شده بودم. با من سخن گفتي. از لحظه‌هاي تنهاييت گفتي. من هم ميهمان تنهايي قلبت شدم. ديگر من و تو آن من و توي گذشته نبوديم. دو کبوتر عاشق بوديم که در آسمان زندگي به پرواز درآمديم. از هر دري مي‌گفتيم و با هم نفس مي‌کشيديم.
افسوس... افسوس که دوران خوشي من و تو زود به پايان رسيد. مي‌داني از کدام لحظه سخن مي‌گويم... خوب مي‌داني چه مي‌گويم... همسفر من! با من فرياد بزن «نفرين بر آن دستي که بين من و تو جدايي افکند.»

بیش از عشق بر تو عاشقم
نا ممکن است که احساس خود را نسبت به تو با واژه ها بیان کنم.
اینها سرشارترین احساساتی هستند که تا کنون داشته ام.
با این همه هنگامی که می خواهم اینها را به تو بگویم و یا بنویسم،
واژه ها حتی نمی توانند ذره ای از ژرفای احساساتم را بیان کنند.
گر چه نمی توانم جوهر این احساسات شگفت انگیز را بیان کنم، می توانم بگویم، آن گاه که با توام چه احساسی دارم...
آن گاه که با توام، احساس پرنده ای را دارم
که آزاد و رها، در آسمان آبی پرواز می کنم.
برای امروز و فردا
عهد می بندم
نهایت شادی را به تو هدیه کنم.
عهد می بندم
نه در صداقت تو شک کنم و نه بی اعتماد باشم،
بلکه حیات تو را با رشد و ژرفای بیشتری غنا بخشم.
و محبت تو را می پذیرم، بی آنکه دغدغه‌ي فردا داشته باشم
چون می دانم
فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت

نوسنده :دختری از جنس باران

2neshan.com

من پذیرفتم شکست خویش را

من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
 من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
میروم از رفتن من باش شــــــــــــاد
از عذاب دیدنم آزاد باش
گر چه تو زودتر از من میـــــــــــروی
آرزو دارم ولی عاشق شوی
آرزو دارم بفــــهـــــمی درد را
تلخی برخورد های سرد را....

روزی که برای اولین بار چشمانم در چشمانت خیره شد ترس تمام وجودم را برداشت

انگار حسی غریبی توی دلم بود ....آره از همون جا بود که دلم برای همیشه ازم خداحافظی کرد و اومد پیش تو .......ای کاش اون روز که دلم به سوی تو بی صبرانه پرواز می کرد می تونستم به تو بگم

که خوب ازش مراقبت کنی .....ای کاش بهت می گفتم دل من طاقت جدایی رو نداره یا حداقل بهت می گفتم که یه ذره هم که شده مواظبش باش آخه خیلی از تنهایی می ترسه خیلی.....

خیلی وقته که خبری ازش ندارم ......دل من کجایی؟ ......شقایق بدون تو نمی تونه نفس بکشه

اگه می خوای شقایق یکم از غصه هاش کم بشه دوباره برگرد که دیگه طاقت اینهمه تنهایی و انتظار رو ندارم

دل من بهت قول میدم اگه دوباره برگردی دیگه نمی زارم از پیشم سفر کنی به خدا نمی زارم

برگرد ......

فقط من ...

شايد چشمان زيبايت تار و پود نوشته هايم را بنوازد و مرا به ياد آري !!! آري من همانم كه مدتها ست از چشمت افتاده ام ولي هنوز هم خاكستر عشقمان را با يك گل سرخ عوض نمي كنم

فقط شقايق مي داند تو چه هستي ..... فقط .....

هيچ وقت از من نپرسيدي كه چرا هميشه نگران تو هستم ولي من هميشه از تو مي پرسم چرا هيچ وقت نگران من نشدي ...........

در خواست ..

التماست نمي كنم ... به پايت نمي افتم فقط از تو در خواست ميكنم بگذار برايت بميرم .....

هيچ كس و همه كس ...

روزي فكر مي كردم اگه كنارت هم نباشم هيچ كس را نمي بيني جز من .....ولي حالا به من ثابت شده است كه وقتي رو به رويت هم مي ايستم همه كس را مي بيني جز من .....

                                                         مي خواهم وقتي از كنارت مي گذرم ار ياد ببرم كه چقدر دوستت دارم .....  

اينكه تمام عشقت رو به كسي بدي تضميني بر اين نيست كه او هم همين كار رو بكنه پس انتظار عشق متقابل نداشته باش ، فقط منتظر باش تا اينكه عشق آروم تو قلبش رشد كنه و اگه اين طور نشد

خوشحال باش كه توي دل تو رشد كرده

اينو بدون هر كسي نمي تونه عاشق بشه پس تو كه عاشقي.............هميشه عاشق بمون

تا قيامت

     تو كتاب خستگي هام تو خطوط سرنوشتم

    اسم تو گمشد و من با خون دل از تو نوشتم

    كه تويي تقديس عشقم براي هميشه بودن

    واسه ترانه خوندن واسه عاشقانه موندن

    چرا در اوج پرستش روي قلبم پا گذاشتي

    دل به نا باوري بستي رفتي و ازم گذشتي

   ديگه هيچ كس مثل من لايق شهر نگات نيست

    ناجي ترانه ي عشق تا هميشه با وفات نيست

     گرچه تو دوسم نداري ولي من بازم همونم

     اين منم كه تا قيامت پاي عشق تو مي مونم

                    ر آشنایی امروز می نگرم تا در فراموشی فردا يادم كني.

 

گل رز من

                                           دلم برایت تنگ می شود